Każdy rodzic, niezależnie od tego, czy jego dzieci mają 5 lat czy 35, z pewnym rozrzewnieniem wspomina czasy, kiedy największym dramatem było rozbite kolano, a nie rozbite serce. Niestety, z czasem problemem przestają być rozlane soki, a zaczynają emocjonalne tsunami, które potrafią przejść przez rodzinne relacje niczym huragan przez tropikalną wyspę. Bo czy ktoś mówił nam, że wychowanie dziecka nie kończy się wraz z maturą? A jednak! Dziś przyjrzymy się temu, jak dorosłe dzieci ranią rodziców – często nieświadomie, ale równie skutecznie, co trzylatek z farbami olejnymi w świeżo wyremontowanym salonie.

1. Milczenie – czyli jak „brak kontaktu” boli bardziej niż kłótnia

Rodzic czeka, dzwoni, pisze SMS-a, sprawdza WhatsAppa, potem jeszcze Facebooka – nic. Cisza. Milczenie dorosłego dziecka potrafi być jednym z największych ciosów. Nawet, jeśli młody (no dobra, coraz mniej młody) człowiek myśli, że „rodzic zrozumie, że jestem zajęty”, nie zdaje sobie sprawy z pustki, jaką to niesie. Dla rodzica każdy dzień bez wiadomości to jak poniedziałek bez kawy – nie do zniesienia.

2. Krytyka stylu życia – czyli „mamo, twoje wartości są z zeszłego wieku”

Rodzice często słyszą, że są „starzy mentalnie” – bo nie używają Tindera, nie rozumieją memów albo, nie daj Boże, głosowali nie tak, jak trzeba. Dorosłe dzieci potrafią traktować swoich rodziców jak osoby z innej planety. A przecież ci sami „dinozaurzy” nauczyli ich mówić, czytać i… korzystać z nocnika. Krytyka i wyśmiewanie ich światopoglądu może być dla nich jak wsadzenie wideł w kontakt emocjonalny – bardzo bolesne.

3. Ignorowanie rad – kiedy wiem lepiej rani bardziej niż nic nie wiem

„Dzięki za radę, mamo/tato, ale ja to ogarnę po swojemu” – brzmi znajomo? Dorosłe dzieci często mylą samodzielność z niepotrzebą wsparcia. Rodzic w ich oczach nagle przestaje być mędrcem, a staje się opcją „offline”. Tyle że dla mamy, która przez lata znała odpowiedzi na wszystkie pytania, ta utrata „konsultacyjnego etatu” to jak wyrzucenie ukochanej rośliny do śmieci – boli i jeszcze zostaje pustka na parapecie duszy.

4. Brak wdzięczności – czyli rodzic vs. czarna dziura uczucia

Rodzic kupuje, dba, pomaga z wnukami, a potem… nawet dziękuję nie usłyszy. Rany emocjonalne rzadko są efektem jednej kłótni – znacznie częściej są skutkiem powolnego żłobienia brakiem wdzięczności. A przecież wystarczy czasem przytulić, powiedzieć „doceniam” albo po prostu… zadzwonić bez powodu. Bo jeśli jedynym powodem kontaktu jest „czy możecie mnie podrzucić na lotnisko?”, to relacja zaczyna przypominać Ubera z sentymentalnym archiwum zdjęć z dzieciństwa.

5. Przywilej buntu pokoleniowego – przedłużony bezterminowo

Bunt nastolatka to jedno, ale bunt 40-latka? Część dorosłych dzieci nie potrafi porzucić swojej młodzieńczej wojny z rodzicami, nawet gdy mają własne dzieci. Jak dorosłe dzieci ranią rodziców w takim przypadku? Umniejszając ich rolę, stawiając granice zbudowane bardziej na frustracji niż potrzebie prywatności. I o ile granice są ważne – jasne jak słońce w lipcu – to zrywanie więzi w imię „nie potrzebuję waszej obecności” jest jak wyrzucenie GPS-a w trakcie rodzinnej wycieczki. Niby nadal da się jechać, ale łatwo pobłądzić.

6. Porównania i żale – spotkanie rodzinne czy casting do roli najlepszego dziecka?

„Mamo, dlaczego zawsze byłaś bliżej z Kasią niż ze mną?” albo „Bo ojciec nigdy mnie nie rozumiał, za to wujek Marek…”. Te rozmowy w stylu „family drama” potrafią pojawić się latami po fakcie i rozdrapują stare blizny. Jak dorosłe dzieci ranią rodziców? Przez przypisywanie im win, których być może nigdy nie było, lub które mogły zostać naprawione, gdyby dano im szansę. Obwinianie jest przereklamowane – jak selfie z kotem w 2020 roku. Na dłuższą metę nie robi dobrze nikomu.

Bycie rodzicem to zawód dożywotni – z nadgodzinami, brakiem urlopu i raczej słabym systemem premiowym. Relacja z dorosłymi dziećmi może być jedną z największych radości życia, ale też nieraz jedną z jego największych ran. To, jak dorosłe dzieci ranią rodziców, często wynika nie ze złej woli, ale z braku świadomości i… komunikacji. Czasem wystarczy zwykłe „co u ciebie?”, „dziękuję za wszystko” albo „przepraszam”, żeby wypełnić szczeliny i przywrócić ciepło. A więc może warto dziś zadzwonić do mamy czy taty? Nie po to, by pożyczyć wiertarkę – ale żeby dać im poczucie, że nadal są ważni.

Przeczytaj więcej na: https://feminin.pl/jak-dorosle-dzieci-rania-rodzicow-trudne-relacje-i-emocjonalne-konsekwencje/.